try to be like fire, Wild, free, without any responisibility and happy. I like fire and I like to be a fire. In these days I am so happy, and I don’t have any special reason for this feeling. But I am. I thought that if I miss you I’ll become very depress and sad but now I see that life without you is not bad, it’s very beautiful and perhaps it’s better than before. Why should I like you? No, I don’t like you anymore… 

چرا گرفته دلت؟

مثل آن که تنهایی

- چه قدر هم تنها! –

خیال می کنم دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی.

دچار یعنی، عاشق!

و فکر کن چه تنهاست،

اگر ماهی کوچک،      

دچار آبی دریای بیکران باشد.

چه فکر نازک غمناکی!

دچار بایـد بود ...!   

                           " سهراب سپهری "

یه جا خوندم عشق زاییده ی تنهایی ست و تنهایی نیز زاییده ی عشق است... اما یادم نمیاد که این جمله رو کجا خوندم و از کیه. ولی بهش اعتقاد دارم.  انسان وقتی تنهاست به دنبال نیمه گمشده اش میگرده تا به وسیله ی اون از تنهایی دربیاد و زمانی که پیداش کرد، عاشق میشه و به قول سهراب دچار میشه. اما وقتی که پیداش کرد هم باز احساس تنهایی می کنه! انسان همیشه تنهاست. چه وقتی که عاشقه چه وقتی که فارقه. اما تنهایی شیرینه. من تنهایی رو خیلی دوست دارم !

اما به نظر شما انسان چه جوری میتونه نیمه گمشده اش رو پیدا کنه ؟!

چه جوری می تونه بهش اعتماد کنه ؟!

چه جوری می تونه مطمئن بشه که واقعا طرف مقابلش نیمه گمشدشه ؟!

چه جوری میشه فهمید که کسی رو که دوست داری و یا شاید هم دچارشی واقعا ارزش دوست داشتن داره؟!

این سوال ها جوابی دارند ؟!

 اگه جواب این سوال ها رو می دونین به من هم بگیــــــد.

با تشکر.

شاد بودن، هنر است

شاد کردن، هنری والاتر

زندگی صفحه ی یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد ...

سلام سلام سلام !

خوبیـــــن؟ من که خیـــــــــــلی خوبم .

چند روزه تصمیم گرفتم که الکی دیگه نشینم غصه بخورم. به نظر من غم و غصه و ناراحتی بعضی وقتا بد نیست ولی در صورتی که این غم و ناراحتی واسه یه چیزه بی ارزش نباشه و واسه چیزی باشه که واقعا ارزشش رو داشته باشه. دکتر علی شریعتی میگه: " رنج ها و درد ها انسان های متعالی را متعالی تر و آدم ها را متلاشی می کند! " 

وقتی با خودم یکم فکر کردم دیدم الکی دارم خودم رو از بین می برم. آخه واسه چی الکی زانوی غم بغل می گرفتم و تک و تنها می نشستم یه گوشه و گریه می کردم؟!  الان دیگه ناراحت نیستم بلکه خوشحالم که گذشته ها تموم شدن. خدا رو شکر می کنم که مثل همیشه کمکم کرد. الان دیگه آزاده آزادم ...

فرا رسیدن ماه مبارک رمضان رو هم  به همه ی شما دوستای گلم تبریک می گم. منم امسال تصمیم دارم تا اونجایی که می تونم روزه بگیرم ...

این اولین پست این وبلاگ هستش. امیدوارم وبلاگ خوبی بشه. و امیدوارم یه عالمه دوست خوب پیدا کنم ...

فعلا خداحافظ ...